Bekijk je eigen topicsBekijk je eigen berichten

Parlement&Politiek Columns

Parlement&Politiek Columns

Berichtdoor Yvonne » vr 24 apr 2015, 10:02

Haalt het kabinet 2017?


Het minste wat men van de verkiezingen voor provinciale staten kan zeggen is dat de uitkomst ervan een ingewikkelde is.
De coalitiepartijen hebben verloren: de VVD flink, de PvdA dramatisch. Vooral waar de PvdA ooit de sterkste was, in de Hollandse steden en in het noorden, kwam het verlies op een halvering neer. Toch is het kabinet-Rutte niet ‘weggestuurd’. De gedogende partijen, D66, CU en SGP, hebben alle drie gewonnen. D66 was als het ware de uitvinder van de ‘oppositie voor het kabinet’.

Zeker, in gezamenlijkheid hebben die drie gedogers het verlies van VVD en PvdA waarschijnlijk niet kunnen compenseren. Toch zegt dat niet zo veel. Zelfs het CDA immers, dat meer rechtuit oppositie voert, heeft geen behoefte aan verkiezingen. Die houding heeft aan ruime winst, ook ten opzichte van 2011, niet in de weg gestaan. Ook het weer opkrabbelende GroenLinks verlangt niet naar verkiezingen voor de Tweede Kamer.
Er is kortom voor het kabinet geen enkele reden zijn portefeuilles bij Zijne Majesteit in te leveren. Dat is de paradoxale uitkomst van een verkiezing die weliswaar formeel niet over de nationale politiek ging, maar waarvan de uitslag daarvoor wel beslissend was, gelet op de samenstelling van de Eerste Kamer.

Slechts twee partijen voerden een campagne die vooral wilde afrekenen met coalitie en kabinet. De een, de SP, won stevig. De ander, Geert Wilders’ PVV, verloor min of meer. Zij won op plekken waar de PvdA het meest verloor; zij verloor waar het CDA zich het best herstelde, zoals in Limburg. PVV en SP samen komen in de Eerste Kamer echter niet in de buurt van een meerderheid. Op de koers van de PVV als antisysteempartij zal het niet veel invloed hebben. Misschien dat het de SP uitnodigt uit haar schuilhoek te komen, net als GroenLinks; hun politieke karakter is er constructief genoeg voor.

http://columns.parlement.com/id/vjscg8y ... binet_2017 :lees
De moeilijkste mensen zijn je grootste leraren

Afbeelding
Avatar gebruiker
Yvonne
moeder van TFC
moeder van TFC
 
Berichten: 16555
Geregistreerd: wo 21 sep 2011, 10:14
Woonplaats: Vlissingen

Delen op:

Delen op Facebook Facebook Delen op Twitter Twitter

Re: Parlement&Politiek Columns

Berichtdoor Yvonne » vr 11 sep 2015, 10:14

Gekanteld beeld - Hoofdinhoud

11 september 2015, column Bert van den Braak

Als vakbondsvoorman, politiek leider van de PvdA, minister van Financiën en premier speelde Wim Kok bijna dertig jaar een prominente rol in de Nederlandse samenleving en politiek. In 1998 bereikte hij bij de verkiezingen van dat jaar een politiek hoogtepunt door als zittend premier zijn partij naar een overwinning te leiden (acht zetels winst en opnieuw de grootste). En dat na een periode van samenwerking met 'aartsvijand' VVD.

Zijn tweede periode als leider van een paars kabinet eindigde in allerlei opzichten in mineur, met de moord op Pim Fortuyn als absoluut dieptepunt. Daarnaast werd het drama Srebrenica in volle omvang duidelijk, zetten de aanslagen van 11 september 2001 de verhoudingen in alle Westerse en dus ook de Nederlandse samenleving op scherp en dienden zich nieuwe spanningen aan in de economie. In 2002 was de glans van het premierschap vervaagd.

Dat negatieve beeld werd nadien nog versterkt door zijn keuze om commissaris te worden bij bedrijven als TPG, KLM, Shell en vooral ING. Kok kwam daar voor het duivelse dilemma te staan van instemmen met de internationaal gebruikelijke bonuscultuur of schone handen houden. Of de keuze voor die bedrijven verstandig was, is de vraag. Het bracht hem in een 'burgemeester-in-oorlogstijd'-positie. Afzien van dat soort commissariaten betekent wel dat 'links' per definitie daar geen invloed kan uitoefenen.

http://columns.parlement.com/id/vjx4bzn ... teld_beeld :lees
De moeilijkste mensen zijn je grootste leraren

Afbeelding
Avatar gebruiker
Yvonne
moeder van TFC
moeder van TFC
 
Berichten: 16555
Geregistreerd: wo 21 sep 2011, 10:14
Woonplaats: Vlissingen

Re: Parlement&Politiek Columns

Berichtdoor Yvonne » vr 23 okt 2015, 11:09

Koninklijke belastingvrijdom

23 oktober 2015, column Bert van den Braak

Niet voor het eerst kwam tijdens de behandeling van de begroting van de Koning het onderwerp belastingvrijdom ter sprake. Dat gebeurde ook al in 2008, 2011, 2013 en 2014. Over de vraag of het logisch is dat de Koning over de uitkering die hij ontvangt geen belasting betaalt, mag uiteraard best worden gediscussieerd. Maar Kamerleden die dat echt willen veranderen kunnen natuurlijk zelf het initiatief nemen.

http://columns.parlement.com/id/vjyafpq ... ingvrijdom :lees
De moeilijkste mensen zijn je grootste leraren

Afbeelding
Avatar gebruiker
Yvonne
moeder van TFC
moeder van TFC
 
Berichten: 16555
Geregistreerd: wo 21 sep 2011, 10:14
Woonplaats: Vlissingen

Re: Parlement&Politiek Columns

Berichtdoor Yvonne » wo 30 maart 2016, 11:41

SP blijvend in het tegenkamp

Na de vorming van het Paarse kabinet in 1994 werd een ontwikkeling ingezet, waarbij bij iedere formatie samenwerking tussen alle traditionele partijen mogelijk werd. In 2003 onderzochten CDA en VVD bijvoorbeeld al of een coalitie was te vormen met ChristenUnie en SGP. Het werd toen nog een coalitie met D66. In 2007 ontstond wel een kabinet waaraan PvdA en ChristenUnie deelnamen. Wie de ideologische botsingen tussen Den Uyl en GPV-voorman Verbrugh voor de geest haalt, had dat lang voor onmogelijk gehouden. In 2011 werd de SGP gedoogpartner van een kabinet met de VVD en onder Rutte II blijken alle middenpartijen goed samen te kunnen werken.

http://columns.parlement.com/id/vk2kcud ... _tegenkamp
De moeilijkste mensen zijn je grootste leraren

Afbeelding
Avatar gebruiker
Yvonne
moeder van TFC
moeder van TFC
 
Berichten: 16555
Geregistreerd: wo 21 sep 2011, 10:14
Woonplaats: Vlissingen

Re: Parlement&Politiek Columns

Berichtdoor Yvonne » vr 01 jul 2016, 16:20

Onvrede en feiten

1 juli 2016, column Bert van den Braak

Diederik Samsom zegt: 'de onvrede over Europa is enorm', Sybrand Buma vindt dat het Europa van nu veel onvrede oproept, Lodewijk Asscher stelt dat Europa meer moet presteren, Gert-Jan Segers meent dat de Europese Unie heeft gefaald en Halbe Zijlstra verklaart: "Als we zo doordenderen, eindigen we zonder draagvlak". Het waren zo maar wat geluiden na het Brexit-referendum. Vraag is echter: wat bedoelen ze nu precies en klopt het allemaal?
Ook tijdens de Britse referendumcampagne gold vaak dat 'roepen' het won van feiten. Boris Johnson haalde zelfs de al lang ingetrokken richtlijn over kromme bananen tevoorschijn om te wijzen op Europese regels die ons 'hinderen'. Maar heeft 'the man in the street' daar echt last van en ergeren Europese (en Nederlandse) burgers zich echt aan 'al die Brusselse regels' of zijn het vooral politici die menen dat burgers dat doen. Politici die roepen dat er nog altijd zoveel regels uit Brussel over ons worden uitgestort, kennen de feiten niet en weten blijkbaar ook niet dat, voor zover die regels er kwamen, hun eigen partij vrijwel altijd voorstemde.

De afgelopen twee jaar zijn slechts twintig wetten (nog geen tien procent van het totale aantal) tot stand gekomen ter implementatie van EU-richtlijnen. Ze gingen onder meer over het tegengaan van valsmunterij en belastingfraude, over voorkomen van ongewenste productie van explosieven (terrorismegevaar!) en over strengere regels voor de bancaire sector. Tien daarvan werden met algemene stemmen (inclusief dus de PVV) aangenomen en in zes gevallen was alleen de PVV tegen*. De SP was eveneens zes keer tegen (bij maatregelen over banken). Maar verder was er volop steun. Hoezo: al die Brusselse regels die wij eigenlijk niet willen?

Onvrede over de EU, zo bleek zeker in het VK, wordt vaak gekoppeld aan 'andere' onvrede. Over de mogelijke komst van vluchtelingen bijvoorbeeld of over 'de elite', inkomensverhoudingen of regels in het algemeen. CU-leider Segers waarschuwde tegen te veel EU-bemoeienis, omdat de Europese Commissie Polen mogelijk op de vingers zou willen tikken over een (nog) strengere abortuswet dan dat land nu al kent. Voor de PVV staat niet primair de EU ter discussie, maar het asielbeleid, de mogelijke komst van moslims en het vrije verkeer van personen dat we al decennia kennen.

De SP richt zich vooral tegen het vrijemarktdenken en de regels uit het in 1997 gesloten Stabiliteits- en groeipact.
Partijen hebben hun eigen agenda en 'de EU' of 'Brussel' wordt daaraan gekoppeld, omdat dit populistische geluid goed lijkt te scoren. Dat is ook het overwegende bezwaar tegen referenda over complexe vraagstukken. Vraag is of de Britse burgers zich echt allemaal hebben gerealiseerd dat met het afscheid nemen van de EU ook hun eigen land mogelijk uiteenvalt en of zij de implicaties voor de economie goed konden overzien. Daarom hebben we ooit bedacht dat het beter is als gekozen 'professionele' politici dergelijke besluiten in vrijheid kunnen nemen. Na een raadplegend referendum waarvan de uitkomst niet als advies maar besluit wordt aangemerkt, is die vrijheid er niet meer.

Ook bij parlementaire beslissingen kunnen 'andere' motieven, zoals het dwarszitten van het zittende kabinet, een rol spelen. Maar dat risico is toch minder groot dan wanneer burgers zich - zonder de gevolgen volledig te kunnen overzien - moeten uitspreken. In onze parlementaire geschiedenis is er slechts één sprekend geval geweest van beslissend opportunistisch stemgedrag. Dat was in 1925 toen de VDB-fractie vóór een SGP-amendement stemde om gelden voor het gezantschap bij de Paus te schrappen. Door dat voor de katholieke partij onacceptabele besluit viel het kabinet-Colijn. Dat had de VDB ook beoogd. Het eerste wat VDB-leider Marchant als formateur van een kabinet met de Katholieken deed, was voorstellen dat besluit weer terug te draaien. De formatie mislukte.

Op welke gronden burgers hun stem bij een referendum hebben laten bepalen, is niet zonder meer te zeggen. In het VK lijken veel andere factoren dan louter bezwaren tegen het EU-lidmaatschap een rol te hebben gespeeld. Maar dat betekent ook dat (Nederlandse) politici niet zo maar kunnen concluderen dat er sprake is van brede onvrede. Bij de roep om hervorming ontbreekt bovendien meestal de oplossing. Betekent 'Europa moet leveren' dat de EU maar de financieel-economische problemen van bijvoorbeeld Frankrijk of Griekenland moet oplossen? Ik zou zeggen dat het toch vooral die landen zelf zijn, die dat moeten doen. En betekent de roep om een 'democratischer Europa' dat we straks over ieder EU-besluit eerst het eigen parlement (of de eigen bevolking) moeten raadplegen?

Dat betekent zeker verlamming.
Kom eens met het eigen verhaal over de winst voor ons: eerlijkere concurrentie, niet hoeven opboksen tegen door de staat gesteunde bedrijven in andere landen, regels om voedselveiligheid en consumentenrechten te waarborgen, gezamenlijke aanpak van terrorisme, belastingfraude, milieuproblemen en het energievraagstuk, betere mogelijkheden om te innoveren, kansen voor jongeren om elders te studeren, sterker staan tegenover nieuwe, opkomende economieën etc. etc. En ga eens niet mee in de clichés die tegenstanders gebruiken voor hun eigen agenda van 'onvrede', maar baseer je op feiten.
*) Bijna 'grappig' is dat de PVV in 2015 ook tegen een wet stemde ter uitvoering van een verdrag van de Raad van Europa over nieuwe internationale regels om huwelijksdwang, geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld beter aan te pakken. (Maar was dat nu vanwege Europa of Dion Graus?)

http://columns.parlement.com/id/vk5abnz ... _en_feiten :lees
De moeilijkste mensen zijn je grootste leraren

Afbeelding
Avatar gebruiker
Yvonne
moeder van TFC
moeder van TFC
 
Berichten: 16555
Geregistreerd: wo 21 sep 2011, 10:14
Woonplaats: Vlissingen


Keer terug naar Politiek

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast