Bekijk je eigen topicsBekijk je eigen berichten

Rudo Ruyter: Feiten en leugens over het klimaat

Rudo Ruyter: Feiten en leugens over het klimaat

Berichtdoor Angelique » za 05 mei 2012, 19:52

De laatste jaren hebben de Verenigde Naties veel gedaan om een werekldwijde paniek over CO2 te creëren. We horen echter steeds vaker, dat CO2 niet de oorzaak van de klimaat-opwarming kan zijn. Wat is onjuist en wat is waar?

Dit artikel bevat een overzicht van wat het klimaat bepaalt. Het omschrijft de nu bekende factoren die klimaatveranderingen veroorzaken.


Feiten en leugens over het klimaat (1)

Rudo de Ruijter,
Onafhankelijk onderzoeker,
Met speciale dank aan klimatoloog Professor Patrick J. Tyson



Voorwoord

De laatste jaren hebben de Verenigde Naties veel gedaan om een werekldwijde paniek over CO2 te creëren. We horen echter steeds vaker, dat CO2 niet de oorzaak van de klimaat-opwarming kan zijn. Wat is onjuist en wat is waar?

Dit artikel bevat een overzicht van wat het klimaat bepaalt. Het omschrijft de nu bekende factoren die klimaatveranderingen veroorzaken. Ruwweg kunnen we twee hoofd-factoren onderscheiden:

de veranderende afstanden tussen de aarde en de zon en de veranderende hoek van de aardas. Ze zijn het resultaat van de banen van de planeten om de zon. Ze kunnen met precisie berekend worden, samen met de resulterende zonnewarmte op aarde.

de variaties in de activiteit van de zon en de processen in de atmosfeer van de aarde. Deze veranderingen zijn veel minder voorspelbaar. Onder andere processen zal ik verdamping en condensatie beschrijven. H2O, in zijn vormen van waterdamp, druppels en ijskristallen hebben 25 keer meer impact op de opwarming dan CO2.

Het CO2 verhaal en meer in het bijzonder de rol van de Verenigde Naties in de angst voor CO2, wordt in het derde deel behandeld: CO2 paniek, beweringen en fraude.

Inleiding

Zover onze beperkte kennis nu reikt, is de aarde de enige planeet in het universum waar leven bestaat. Dit leven begon vermoedelijk dank zij de aminozuren, die vrij kwamen bij de inslagen van meteorieten toen de aarde ongeveer een miljard jaar oud was. En vanwege de straling van de zon, die met de tijd toeneemt, zal het over twee miljard jaar zo heet op aarde zijn, dat het leven vermoedelijk weer voorbij zal zijn. Laten we er in de tussentijd maar het beste van maken. [1]

De laatste miljard jaren werden gekenmerkt door een aantal ijstijden. Dat waren periodes van tientallen tot honderden miljoenen jaren, waarin ijslagen van honderden meters dik grote delen van de continenten bedekten. Verder hebben de continenten gereisd van de omgeving van de Zuidpool naar de posities die we nu kennen. [2] In de meest recente ijstijd, 18.000 jaar geleden, strekten de ijskappen zich uit van de Noordpool tot over Canada, als ook over Scandinavië tot halverwege Nederland.[3] Veranderingen in het klimaat zijn er altijd geweest. Er zijn sommige veranderingen die we kunnen voorspellen, andere niet.



deel 1: Het klokwerk van de aarde en de zon.

De aarde maakt deel uit van een boeiend klokwerk met verschillende bewegingen die de straling beïnvloeden. De afstand tussen de aarde en de zon varieert en de aardas beweegt. In 1938 publiceerde de Servische astronoom Milutin Milankovitch een uitleg..

Rotatie van de aarde om zijn as Afbeelding

De aarde maakt in 24 uur een draai om zijn as. Dit veroorzaakt de afwisseling van dag en nacht met de dagelijkse opwarming en afkoeling.



Baan van de aarde om de zon

In een jaar voltooit de aarde zijn baan om de zon. Vanwege de schuine positie van de aardas, krijgen de twee hemisferen (Noordelijk halfrond en Zuidelijk halfrond) om beurten de meeste directe straling van de zon.

Afbeelding

In landen die de Europese indeling in vier seizoenen gebruiken, wordt het jaaar verdeeld in astronomische seizoenen door vier punten op de baan van de aarde. Deze punten worden bepaald door de ogenschijnlijke reis van de zon in de loop van het jaar. Wanneer de zon precies in het Oosten opkomt en precies in het Westen ondergaat, markeert dit het begin van de lente (maart) en het begin van de herfst (september). Op deze punten zijn, overal op aarde, de dag en de nacht van grofweg gelijke lengte.

Het begin van de lente op het Noordelijk halfrond is het begin van de herfst op het Zuidelijk halfrond. Onze tegenvoeters doen alles andersom.

Op het punt van de baan waar de zon midden op de dag zo hoog komt als ze maar kan komen, hebben we het begin van de zomer (de mid-zomerdag, zoals het vroeger heette) en de langste dag van het jaar op dat halfrond. Op het punt van de baan waar de mid-dag zon zo laag staat als maar kan, hebben we het begin van de winter (mid-wintersdag, zoals het vroeger heette) en de kortste dag van het jaar.

Op het Noordelijk halfrond starten de astronomische seizoenen:

Lente: ongeveer 21 maart
Zomer: ongeveer 21 juni
Herfst: ongeveer 21 september
Winter: ongeveer 21 december
In sommige landen, zoals Australië, wordt de eerste dag van deze maanden beschouwd als het begin van het nieuwe seizoen. Veel meteorologen gebruiken dezelfde indeling. In de meeste landen van de wereld gebruiken de mensen deze vier seizoenen niet. In de tropen is het nooit winter. In de meeste landen bepalen ze de seizoenen aan de hand van de stadia in de plantengroei of het begin en het einde van regenperiodes. De Japanners hebben zeven seizoenen.

De startpunten van de lente, zomer, herfst en winter verdelen het jaar niet in vier gelijke delen. Dat komt door het volgende. De baan rond de zon is geen cirkel. Het zou een cirkel zijn geweest, als de aarde de enige planeet om de zon was. Maar vanwege de aantrekkingskracht, vooral van Jupiter en Saturnus, is de baan niet rond, maar elliptisch. (In de tekeningen is de elliptische vorm zwaar overdreven weergegeven!) In dit ellips staat de zon in één focus. (De andere is leeg.) [4] Gedurende een half jaar wordt de afstand tussen de aarde en de zon steeds kleiner, het andere halve jaar neemt de afstand steeds toe. Deze halve jaren komen niet met de seizoenen overeen.

Momenteel is de aarde het dichtst bij de zon op 3 januari. Dit punt van de baan wordt het perihelion genoemd (peri=dichtbij, helion=zon). Op 4 juli is de aarde het verst van de zon. Dit punt heet het aphelion.

In het jaar 2000, op 3 januari, stond de aarde op 147.102.782 km van de zon en op 4 juli was dat 152.102.294 km (=3.4% meer). [5]

Door dit verschil is straling van de zon 6,7% intenser op 3 december dan op 4 juli. (De intensiteit varieert omgekeerd evenredig met de afstand in het kwadraat.) [6]

Op het Zuidelijk halfrond is het zomer, wanneer de aarde de zon het dichtst nadert op 3 januari. Dit betekent extra warmte gedurende de lange zomerdagen.

Omdat de aarde gedurende een half jaar de zon nadert en zich het andere half jaar van de zon verwijdert, is de snelheid van de aarde op de baan niet constant. De snelheid neemt toe wanneer de aarde de zon nadert en neemt af wanneer de aarde zich van de zon verwijdert.

Afbeelding

Volgens astronoom Kepler: "De lijn tussen een planeet en de zon gaat in gelijke periodes over gelijke gebieden" [7]

Dit betekent, dat op het gedeelte van de baan waar de aarde het dichtst bij de zon is, de snelheid van de aarde het hoogst is. Dat is de reden, waarom op het Noordelijk halfrond de periode hefst-winter een paar dagen korter is dan de periode lente-zomer.

Het punt waarop de aarde het dichts bij de zon is, is nu 3 januari. Maar dit punt verschuift bijna onopvallend. Elke 58 jaar is het een dag later. Dit wordt veroorzaakt door twee bewegingen: de as van de aarde wiebelt en de baan zelf verplaatst zich om de zon. Maar voordat we deze twee bewegingen nader bekijken, laten we naar de invloed van de maan kijken.

Het barycentrum

De bovenvermelde baan van de aarde om de zon is niet een zuiver ellptische baan. Dit wordt veroorzaakt door de maan, die "rond de aarde crkelt" (in 27,3 dagen). De aarde en maan vormen een soort eenheid op hun jaarlijkse reis om de zon. We zeggen dat de maan om de aarde cirkelt. Het is precieser om te zeggen, dat beiden rond een punt draaien, waarop ze elkaar in evenwicht houden, het barycentrum, hun gezamelijke zwaartepunt. Dit punt ligt ergens tussen het middelpunt van de aarde en het middelpunt van de maan. Als de aarde en de maan dezelfde massa zouden hebben gehad, dan zou dat punt halverwege hebben gelegen. Maar omdat de aarde 831/3 keer groter is dan de maan, ligt dit punt dichter bij het middelpunt van de aarde, 4671 km ervan verwijderd, dat wil zeggen 1707 km onder het aardoppervlak. [8] Dit is een gemiddelde. De afstand tussen aarde en maan varieert met 14% in de loop van een maand. [9] )

Afbeelding

Het is het barycentrum van de maan en de aarde, dat de elliptische baan rond de zon volgt. Omdat het barycentrum binnen in de aarde ligt, bevindt de aarde zich altijd wel op de elliptische baan rond de zon, maar het grootste gedeelte van de aarde zal zich elke 14 dagen van de ene naar de andere kant verplaatsen, als een tegenwicht van de maan. Met volle maan, wanneer zon, aarde en maan ongeveer in één lijn staan, ligt het middelpunt van de aarde 4600 km aan de binnenkant van de baan. Met nieuwe maan is dat ongeveer 4600 km aan de buitenkant.

De aardas wiebelt, de baan verplaatst zich

Afbeelding

De as van de aarde wiebelt. Het verlengstuk vormt een trechter in 25.800 jaar. Op dit moment wijst de as naar de Poolster, over 12.000 jaar naar Vega. [10] Als gevolg daarvan, verplaatsen de punten, waarop de Noord- en de Zuidpool op gelijke afstand van de zon staan (begin van de lente en de herfst), zich langs de ellips. Tegelijkertijd maakt de langste as van de ellips een draai van 360o in 112.000 jaar, als de wijzer van een klok met de zon als draaipunt.

Afbeelding

De combinatie van deze twee bewegingen maakt dat het punt op de baan, waarop de afstand tot de zon het kortst is (nu 3 januari) elke 58 jaar een dag later valt en een compleet rondje rond de kalender maakt in 23.000 jaar.

In de maanden vóór en na 3 januari profiteren we op het Noordelijk halfrond een beetje van de sterkere zonnestraling. Maar omdat deze extra straling plaats vindt gedurende de korte winterdagen en de winter ook nog eens sneller doorlopen wordt, compenseert dit niet het nadeel van de relatief langere zomers met minder straling. In totaal hebben we op het Noordelijk halfrond minder straling. Maar, om dit te compenseren, zullen onze nakomelingen over 11.000 jaar extra hete zomers hebben en daar over klagen.

Dat is de situatie die we nu hebben op het Zuidelijk halfrond. De zomerse straling is daar intenser dan de zomerse straling op het Noordelijk halfrond. Echter, op het Zuidelijk halfrond is er minder land. De temperatuur van zeewater stijgt veel langzamer dan de temperatuur van land. Dus, logischerwijs, over het geheel genomen, stijgen de temperaturen op het Zuidelijk halfrond nu minder dan die op het Noordelijk halfrond over 11.000 jaar.

We zouden het ook anders kunnen zeggen; door de schuine stand van de aardas wordt er meer water dan land naar de zon gekeerd op het moment dat de aarde op het perihelion is, aan deze kant van de 23.000 jarige cyclus.

De hellingshoek van de aardas varieert

Afbeelding

De hellingshoek van de aardas varieert ook. In cycli van 41.000 jaar gaat hij van 21.5o naar 24.5o en weer terug. Tegenwoordig is hij 23.5o en onderweg naar een steilere positie. Hoe steiler de positie, hoe meer straling in de loop van het jaar geconcentreerd blijft rond de evenaar.


De excentriciteit van de orbit varieert

Afbeelding

Tenslotte varieert ook de vorm van de ellips in 413.000 jaar van een bijna cirkel naar een ellips en weer terug. de langste as van de ellips (de lijn tussen perihelion en aphelion) blijft daarbij hetzelfde. [11] Op het moment dat de vorm het meest elliptisch is, is het verschil in straling in de loop van het jaar het grootst. Dan is er op het punt met de kortste afstand tot de zon 23% meer straling dan op het punt met de grootste afstand. (Zoals eerder vermeld, is dat verschil nu 6,7%.)

Omdat de langste afstand niet verandert, wordt de baan van de aarde, wanneer deze in de loop van 206.500 jaar cirkelvormiger wordt, langer. De cyclus van een jaar verandert niet. Dus is het de gemiddelde snelheid van de aarde, die toeneemt wanneer de baan cirkelvormiger wordt. Wanneer de baan cirkelvormig is, zijn er geen afstandsverschillen meer die variaties in straling veroorzaken. De snelheid van de aarde rond de zon varieert dan niet en de seizoenen zijn dan van gelijke lengte. [12]

Wetenschappers kunnen vooral in de geschiedenis van de IJstijden sporen vinden van de langere cycli, die ontstaan door de combinatie van deze bewegingen. [13]

Het is duidelijk, dat deze bewegingen een belangrijke invloed op het klimaat hebben op de lange duur. Volgens professor Tyson, is de aarde nu 20.000 jaar onderweg in een 50.000 jarige opwarmingsperiode.

Bronnen & referenties:

[1] http://www.dlr.de/en/desktopdefault.asp ... read-18304

[2] http://www.scotese.com/precambr.htm & http://www.scotese.com/earth.htm

[3] http://www.scotese.com/lastice.htm

[4] http://en.wikipedia.org/wiki/Milankovitch_cycles

[5] http://www.windows.ucar.edu/tour/link=/ ... alore.html

[6] http://www.eoearth.org/article/Solar_radiation

[7] http://www.rehon.nl/Rehon21.01.htm & http://www.astro-tom.com/technical_data ... orbits.htm

[8] http://www.astronomycafe.net/qadir/q665.html

[9] http://home.insightbb.com/~lasweb/lessons/moonorbit.htm

[10] A new way to see the stars, 1966, P. 124

[11] http://en.wikipedia.org/wiki/Milankovitch_cycles

[12] http://earth.usc.edu/geol150/variabilit ... anges.html

http://www.nasa.gov/audience/forstudent ... e_5-8.html

http://observe.arc.nasa.gov/nasa/educat ... rbit1.html

http://www.astro-tom.com/technical_data ... orbits.htm

http://davem2.cotf.edu/ete/modules/carb ... rits3.html

[13] http://www.museum.state.il.us/exhibits/ ... ions1.html

[*] Met speciale dank aan klimatoloog Patrick J. Tyson, die de tijd heeft genomen alle kernzaken aan mij uit te leggen.
Afbeelding
Avatar gebruiker
Angelique
ArchAngel
ArchAngel
 
Berichten: 5038
Geregistreerd: ma 30 jan 2012, 14:28

Re: Rudo Ruyter: Feiten en leugens over het klimaat

Berichtdoor Blauwewolk » za 05 mei 2012, 20:45

:goodpost :heart49
Jijzelf bent licht .je hoeft alleen maar naar binnen te kijken .
Avatar gebruiker
Blauwewolk
ArchAngel
ArchAngel
 
Berichten: 15780
Geregistreerd: ma 17 okt 2011, 14:34

Re: Rudo Ruyter: Feiten en leugens over het klimaat

Berichtdoor Paul » zo 06 mei 2012, 08:55

Ik heb nooit geloofd in deze onzin, er is heel iets anders aan de hand dan de co2 hoax...
IK BEN


De perfecte imperfectie
Avatar gebruiker
Paul
ArchAngel
ArchAngel
 
Berichten: 4708
Geregistreerd: wo 11 apr 2012, 09:01

Re: Rudo Ruyter: Feiten en leugens over het klimaat

Berichtdoor Blauwewolk » zo 06 mei 2012, 12:14

maar het is wel weer een goede kijk op de verdeeldheid.

alles verandert in ons universum . Mars , Jupiter ,Venus ,alle planeten veranderen. en dat kan toch niet allemaal de oorzaak zijn van het co2 gebruik van de aarde.
maar elke keer lees je weer andere visie s .
Jijzelf bent licht .je hoeft alleen maar naar binnen te kijken .
Avatar gebruiker
Blauwewolk
ArchAngel
ArchAngel
 
Berichten: 15780
Geregistreerd: ma 17 okt 2011, 14:34

Re: Rudo Ruyter: Feiten en leugens over het klimaat

Berichtdoor Paul » zo 06 mei 2012, 16:11

We mogen niet vergeten dat alles energie is en die is veel krachtiger dan wat ook wat de mens uitspookt, eeuwen terug was er al een hoge co2 concentratie op de aarde en toen was er een ijstijd, zal ook zeker door de co2 gekomen zijn toen???

Allemaal onzin om de mens maar in de angst te houden, is het het een niet is het wel weer zure regen maar er is altijd wat, daar moeten we gewoon niet meer intrappen, we kwamen hier met een plan en dat plan is dat we hier leven, ons ontwikkelen en weer doorgaan, zo kwam ook moeder aarde met een plan en ook die is in volle gang, zo simpel zie ik het en als ik me niet vergis gaat precies alles volgens plan van ons allemaal, WIJ de scheppers!!!
IK BEN


De perfecte imperfectie
Avatar gebruiker
Paul
ArchAngel
ArchAngel
 
Berichten: 4708
Geregistreerd: wo 11 apr 2012, 09:01

Re: Rudo Ruyter: Feiten en leugens over het klimaat

Berichtdoor Angelique » ma 07 mei 2012, 21:32

Feiten en leugens over het klimaat (2)

Rudo de Ruijter,
Onafhankelijk onderzoeker,
Met speciale dank aan klimatoloog Professor Patrick J. Tyson



deel 2. De activiteit van de zon



Variaties in de activiteit van de zon

In 1843 ontdekte Samuel Heinrich Schwabe een cyclus van ongeveer 11 jaar in de activiteit van de zon. Het aantal zonnevlekken is een aanduiding van deze activiteit. Hoe meer vlekken op het oppervlak van de zon, hoe activer de zon is. Sinds 1978 wordt de activiteit gemeten door satellieten. Uit de eerste 40 jaren van metingen weten we, onder andere, dat de gemiddelde energie aan de bovenkant van onze atmosfeer 1366 Watt per m2 is, en in de loop van deze cyclus van 11 jaar met 0.5 Watt stijgt en daalt. [14]

De observatie van zonnevlekken begon pas na de uitvinding van de telescoop in 1605. In 1611 hadden Galileo en anderen nauwkeurige kaarten getekend van de zonnevlekken op bepaalde momenten. Een dagelijkse observatie startte in 1849. [15] In 1894 viel het Edward Maunder op, dat de kaarten van Gallileo nauwelijks zonnevlekken hadden, vergeleken met z'n eigen observaties. Het zou tot 1976 duren voor het werk van Maunder beter bekend werd. De conclusie werd getrokken, dat een afname van de zonneactiviteit de Kleine IJstijd had veroorzaakt. Dit is de periode van 1430 en 1850, toen een verlaging van de gemiddelde temperatuur werd gemeten. Tussen 1600 en 1700 waren de gemiddelde temperaturen 2 graden lager dan normaal. Dat is misschien niet zo koud als de naam Kleine IJstijd suggereert. [16]

Sinds 1979 kan de geschiedenis van de zonneactiviteit teruggevonden worden door het tellen van kosmogenische isotopen, zoals Carbon-14, Beryllium-10 en Chlorine-36. Deze isotopen ontstaan in de bovenste atmosfeer, wanneer kosmische straling botst op atmosferische moleculen. Het aantal geproduceerde isotopen varieert met de zonneactiviteit. Door deze te tellen in sedimenten, organisch materiaal en ijslagen, reconstrueren wetenschappers de geschiedenis van de zonneactiviteit. Vandaag hebben wetenschappers gegevens, die teruggaan tot 9.000 voor Christus.

Afbeelding
Omzetting in warmte

De straling waar we het tot nu toe over hebben is de straling van de zon op de atmosfeer van de aarde. Deze straling kun je in feite beschouwen als een collectieve noemer voor energie die beweegt in verschillende golflengtes.

Hoe heter het punt van oorsprong, hoe meer straling geconcentreerd zit in de kortere golflengtes. Hoe kouder het punt van oorsprong, hoe meer straling geconcentreerd zit in de langere golflengtes. [17]

De zon zendt de meeste straling uit in golflengtes rond het zichtbare licht (0.38 – 0.75 micrometer) met een piek in het groen-gele gedeelte.[18]

[illustratie van ockhams-axe.com, 2010]

Het totale spectrum van de golflengtes is echter veel groter dan de piek van de straling suggereert. Van kort naar lang kunnen we deze groeperen in Gamma stralen (Y), Röntgen stralen (X), ultra-violet stralen (UV), zichtbaar licht, infrarood, microgolven, en radiogolven. Met name de zeer korte golven van minder dan 320 nanometer (0.000320 millimeter) zijn gevaarlijk. Dat wil zeggen, een deel van de UV-stralen, en de X en de Y stralen. [19]


Afbeelding


Splitsende moleculen

Deze extreem korte golven hebben zo veel energie, dat wanneer ze geabsorbeerd worden door zuurstof-moleculen (O2), deze laatsten uitéénspatten in twee atomen (O).

Afbeelding

Aan de bovenkant van de atmosfeer, boven de 200 km, is er zo veel extreem korte golf straling, dat er nauwelijks hele zuurstofmoleculen gevonden kunnen worden. [20] Hier veroorzaakt de straling dat de geïsoleerde zuurstofatomen gaan ioniseren. [21] De atomen absorberen dan straling en zenden één of meer electronen uit. Deze toename van kinetische energie wordt gemeten als een toename in temperatuuur.

Hoe dichter bij de aarde, hoe meer positieve en negatieve ionen op elkaar botsen en weer zuurstofmoleculen vormen. Bij elke botsing wordt gevaarlijke straling geabsorbeerd. Door de hogere concentratie van atomen en moleculen dichter bij de aarde, herhaalt dit proces zich steeds sneller, tot dat op ongeveer 80 km hoogte de straling met de kortste golven zo goed als verdwenen is. [22]



Ozon

Dan is er nog steeds korte golf straling, vooral in het ultra-violette gedeelte, bij voorbeeld tussen de 220 en 330 nanometer [23], met voldoende energie om zuurstofmoleculen in tweeën te slaan. De zuurstofmoleculen (O2) splitsen dan in twee zuurstofatomen (O). Wanneer zulke vrije zuurstofatomen dan weer op een zuurtofmolecule botsen, vormen ze een nieuwe molecule, ozon (O3). Ozon is erg onstabbiel en zodra een ander vrij zuurstofatoom er tegen aan botst ontstaat geen O4, maar weer twee gewone zuurstof moleculen (O2). Ozon wordt dus even gemakkelijk afgebroken als dat het ontstaat. [24]

De vorming van ozon vindt vooral plaats onder een hoogte van 80 km. Tussen 20 en 30 km hoogte is de lucht zo dicht, dat we een verhoogde concentratie ozon kunnen vinden. Dit noemen we de ozon-laag. Stel je daar niet te veel bij voor: de gemiddelde concentratie ozon in de atmosfeer is 3 op de 1 miljoen moleculen lucht [25] en in de ozon laag is dat 9 moleculen ozon op 1 miljoen moleculen lucht. [26]

Niettemin, als je alle ozonmoleculen in de atmosfeer op elkaar zou stapelen, dan krijg je een laagje van enkele milimeters dik. [27] Dat is net voldoende om ons te beschermen tegen de UV-stralen met golflengtes tussen de 240 en 320 nanometer. [28] Van de golflengtes tusse de 290 en 320 nanometer weten we dat die huidkanker kunnen veroorzaken. [29]

Het belang van de ozonlaag is algemeen bekend sinds 1971, in verband met een project om een vloot supersonische vliegtuigen te bouwen. Die zouden veel dichter bij de ozonlaag vliegen, waar de luchtweerstand veel lager is. Volgens wetenschappers zou de uitstoot van hydroxide de ozonlaag vernietigen. In 1974 kwam er ook kennis over chlorofluorocarbon (CFK). Dat werd in de vorige eeuw steeds massaler gebruikt in koelkasten, haarverstevigers, spuitbussen en industriële schoonmaak. Het bleek dat de CFK's door de UV-stralen afgebroken werd. daarbij ontstaan chlorine-atomen, die ktachtige catalysatoren zijn. Één enkele atoom chlorine kan achtereenvolgens tienduizenden ozon moleculen afbreken. [30]

Het project voor de supersonische vliegtuigen werd stopgezet en de CFK's werden verbannen. [31] Die ban begon pas in 1987. Vanwege de belangen van de industrieën werd hij maar heel langzaam doorgevoerd. Sommige vervangingsmiddelen bleken ook ozon af te breken. [32] Ook nu nog heeft het verbod veel uitzonderingen. [33]

Sinds1956 worden ozon-metingen vanaf de grond gedaan in Antarctica. Sinds midden jaren 6o worden op verschillende plaatsten op de wereld doorlopende metingen uitgevoerd. Sinds 1978 zijn er ook metingen door satellieten uitgevoerd. [34]

Afbeelding

Ozon blijkt schaars te zijn boven Antarctica. Hier verscheen in 1981 een tijdelijk gat, een zone met een sterk gereduceerde concentratie ozon. [35] Dit fenomeen herhaalt zich elk jaar tussen augustus en december. Drie jaar later was het gat gegroeid tot de grootte van het hele continent Antarctica. [36]

Sinds 1985 verschijnen er publicaties over en krijgt het wereldwijde aandacht. [37] In 1998 was het gat gegroeid tot twee keer het oppervlak van Antarctica. In 2008, na wat toe- en afnames, was het gat weer zo groot als in 1998. [38] Tussen 1970 en 1995 is de concentratie chlorine in de atmosfeer verdrievoudigd. Sindsdien heeft het zich op dat niveau gestabiliseerd. [39]

Volgens wetenschappers van het British Antarctic Survey verschijnt het gat boven Antarctica omdat gedurende de poolnacht de temperatuurin de stratosfeer erboven (dat wil zeggen tussen de 10 en 80 km hoogte) zinkt tot -80o Celsius. Bij deze temperaturen versnellen ijskristallen de chemische reacties. [40]

Bij sommige vulkaanuitbarstingen wordt hele fijne as wel 20 km hoog gestuwd, zoals bij de El Chichòn in Mexico in 1982 en de Pinatubo op de Philippijnen in 1991. [41] Deze as reflecteert een deel va de binnenkomende zonnestraling, maar wordt teven opgewarmd door de langere golf straling, zowel die vanaf het aardoppervlak, als uit de atmosfeer en van de zon. Dit leidt tot een opwarming van de stratosfeer (+ 4o C). De CFK's reageren chemisch met de sulfureuze as en versnellen zo de afbraak van ozon.

Omdat de as na een paar jaar uit de stratosfeer verdwenen is, wordt de invloed van dergelijke vulkaanerupties tijdelijk geacht. [42]

Het zal lange tijd duren voordat de chlorine en andere chemische bestanddelen uit de stratosfeer verdwenen zijn. Er is daar geen regen die ze naar het aardoppervlak terugbrengt.

Het ozongat strekt zich nu regelmatig uit tot over Australië en Nieuw-Zeeland. Hier vinden we het hoogste percentage huidkanker ter wereld. [43] Boven de rest van de wereld verandert de dikte van de ozonlaag. Ook Europa heeft vaak gevaarlijke UV-straling. Op de Belgische televisie, in het weerbericht, waarschuwen ze wanneer de UV-straling hoog is. In Nederland vertellen ze dat nooit of bijna nooit. ik heb ooit gevraagd waarom dat zo was. Vertrouwelijk vertelde men mij dat ze dat niet mochten. Klaarblijkelijk zijn er belangen die hogere prioriteit hebben dan de volksgezondheid.

Misschien is het nuttig er even stil bij te staan, dat ozon gaat over de bescherming tegen een piepklein stukje van het electro-magnetische spectrum. [44] Elk jaar produceren we miljoenen tonnen chemicaliën en de meeste daarvan leiden tot een verandering in de samenstelling van de atmosfeer. Doorlopend worden nieuwe chemicaliën uitgevonden. De commerciële belangen zijn groot en de meeste wetenschappers wordn tegenwoordig door de ondernemingen betaald. Al 40 jaar horen we niet veel meer over de gevaren van chenicaliën in de atmosfeer.

Straling die het aardoppervlak niet bereikt

Uit metingen, enerzijds van satellieten en anderszijds vanaf het aardoppervlak, blijkt dat grote delen van het stralingsspectrum door de atmosfeer tegengehouden worden.

Afbeelding

1 m = 1.000 millimeters = 1.000.000 micrometers = 1.000.000.000 nanometers [45]

Dit houdt ook veel warmte buiten. Met name op honderden kilometers hoogte, waar extreem korte golven botsen op moleculen en atomen, kunnen de temperaturen wel tot 1500o Celsius oplopen. [46] Dichter bij de aarde zitten luchtlagen met veel minder activiteit, zoals tussen de 10 en 20 km hoogte, waar de temperaturen meestal rond de -40o Celsius liggen. [47]

De onderste 10 kilometer (33,000 ft)

De meeste lucht zit geconcentreerd in de onderste 10 km, de troposfeer. Hier vinden we de welbekende weersomstandigheden met wind, wolken en neerslag. De 10 km aanduiding is slechts een zeer ruw gemiddelde. De troposfeer gaat in de tropen tot ongeveer 17 km hoogte en is maar 7 km of minder aan de polen. Cirrus wolken worden vaak boven de 10 km aangetroffen en de bovenkant van cumulonimbus wolken kan een hoogte van 20 km of zelfs meer bereiken. [48]

Regelmatig wordt meer dan de helft van het aardoppervlak door wolken bedekt. Wolken weerkaatsen een deel van de straling, bsorberen een gedeelte en laten een gedeelte door. Over het algemeen geldt, dat hoe dikker de wolk, hoe meer weerkaatsing.

Afbeelding

In theorie zouden wolken maximaal 20% van de straling van boven moeten kunnen absorberen. In de parktijk blijkt dat het dubbele te kunnen zijn. Het verschil komt van de kleine deeltjes stof in de wolken. [49]

Wolken absorberen zowel korte als lange golf straling van de zon en lange golf straling vanaf de aarde. Deze stralingsenergie wordt omgezet in kinetische energie en resulteert in een temperatuurverhoging van de wolken. Wolken stralen op hun beurt lange golf energie uit.

Van de straling die de troposfeer bereikt, bereikt gemiddeld de helft het aardoppervlak. Al naar gelang het type oppervlak wordt daarvan meer of minder gereflecteerd. Op verse sneeuw is dat 90%, op water varieert het van 8 tot 100%, wat afhangt van het feit dat de zon er recht boven of aan de horizon staat. [50] Droog woestijnzand refelcteert ongeveer 37%, terwijl het tropische regenwoud 13% reflecteert. Asfalt reflecteert het minst: ongeveer 4%. Gemiddeld zou ongeveer 30% van alle straling die de aarde bereikt gereflecteerd worden. [50]

Niet alle gereflecteerde straling verwijnt weer in de ruimte. Hier ook geldt, dat water druppels, waterdamp en andere moleculen deze stralen gedeeltelijk absorberen en hen in warmte omzetten. De meeste warmte zou in de lucht geproduceerd worden. Wolken hebben normaal gesproken een beperkend effect op die warmteproductie, vanwege de weerkaatsing. Ze hebben ook een beperkend effect op de warmtetransfer naar de ruimte. Wanneer het 's nachts bewolkt is, verliest de aarde minder (netto) warmte.

Gemiddelde straling 340 Watt/m2

Eerder vermeldde ik, dat de straling boven in de atmosfeer 1366 kilowatts per vierkante meter is. Dit is gemeten in de doorsnee van een straal.

Afbeelding

Op het aardoppervlak wordt deze straling verdeeld over een bol. De formule om het oppervlak van de doorsnee te berekenen is Pi*r2. De formule om het oppervlak van een bol te berekenen is 4* Pi*r2. Dus de energie die door de doorsnee van een straal gaat, wordt, in de loop van een dag, verspreid over een oppervlak dat vier keer zo groot is. Dit betekent, dat de gemiddelde binnenkomende straling, aan het aardoppervlak, ¼ van1366 kW/m2 is. Meestal wordt dir afgerond op 340 kW/m2.

Ofschoon deze 1366 kW/m2 meestal als een constante genoemd worden, varieert dit getal met de afstand tot de zon en het niveau van zonneactiviteit. We hebben ook gezien, dat bij voorbeeld door de weerkaatsing op wolken, niet alle binnenkomende straling het aardoppervlak bereikt. Het theoretische gemiddelde wordt nooit gehaald.

Afbeelding

De intensiteit van de directe straling is sterk afhankelijk van de hoek tussen de zon en het aardoppervlak. Wanneer de zon recht boven de evenaar staat, is de intensiteit daar het hoogste. Maar op de 60ste breedtegraad komt eenzelfde straal op een oppervlak dat twee keer zo groot is. De intensiteit is maar de helft. Aan de polen, wanneer de zon dicht bij de horizon staat, is de intensiteit aan het aardoppervlak zeer zwak.

Afbeelding


De maximale hoeveelheid straling per dag varieert met de lengte van de dagen en de plaats tussen de evenaar en de polen. [51]

Afbeelding

In deze grafiek kun je opmerken, dat aan de Noordpool, rond 21 juni, meer straling het aardoppervlak bereikt dan aan de evenaar.

Afbeelding





Diffuse straling of squattering

Door waterdruppels, ijskristallen, pollen, stof, rook en andere deeltjes wordt een deel van de straling verspreid. De grootte van deze verspreiding is afhankelijk van de afstand die de straal door de atmosfeer reist en de hoeveelheid stof, deeltjes en waterdruppels in de lucht. Zodoende bestaat de totale straling die een bepaalde plek bereikt voor een deel uit directe straling (met vorming van schaduwen) en voor een deel uit diffuse straling. [52]

Albedo

Afbeelding
De albedo (letterllijk "witheid") is de mate waarin een oppervlak het zonlicht weerkaatst. Hoe witter en gepoleister een oppervlak is, hoe meer het reflecteert. Sneeuw reflecteert bijna al het licht en daarom wordt het niet makkelijk warm aan de polen. Zo bestaat de ijskap op Groenland al meer dan 12.000 jaar. [53]

De albedo van de meeste oppervlakten varieert met de golflengte. Daarom hebben ze kleur (golflengte van gereflecteerd licht), wanneer deze zichtbaar licht weerkaatsen. En ofschoon we dat niet kunnen zien, gebeurt dat ook met infra-rood stralen.

Het woord albedo wordt ook gebruikt om de gemiddelde weerkaatsing van een voorwerp aan te duiden. Soms wordt het aangeduid met een percentage in vergelijking met een oppervlak met ideale reflectie (geometrische albedo) en andere keren in vergelijking met de invallende straling (gebonden albedo). Volgens Kaufmann heeft de aarde een geometrische albedo van 39%. Volgens de Pater & Lissauer is de geometrische albedo 36.7% en de gebonden albedo 29%. [54] De reflectie is sterk afhankelijk van de bewolking en kan dagelijks wel 5% variëren. [55]

[illustratie Wiki-commons]

Omdat albedo een grote rol speelt in de theorieën over klimaatverandering, zal ik daar in het derde deel van deze studie nog op terugkomen: "CO2 paniek, beweringen en fraude".

Absorptie en emissie

De straling die uiteindelijk over blijft warmt het aardoppervlak op (land en zee). Drie kwart van het aardoppervlak bestaat uit zee of is vochtig. En van alle energie die door de atmosfeer opgenomen wordt, wordt 68% opgenomen door water in één van zijn fases (ijs, vloeibaar water, waterdamp).

Water is een uitstekend medium voor de absorptie van warmte. Wanneer de zon recht boven het oppervlak staat, reflecteert water slechts 2%. Om 1 gram water met 1o Celsius op te warmen is 1 calorie (4,1813 Joule) warmte vereist. Dat is verschillende malen meer dan voor andere substanties. Bij voorbeeld 5 x meer als voor zand, beton, asfalt, glas of graniet. [56] Anders gezegd, bij een temperatuurverhoging van 1o, neemt water veel meer warmte op dan andere substanties.

Verder is het meeste water erg transparent en kunnen stralen diep doordringen. Extreem helder water, zoals de “Black Current” bij Japan, laat op 90 meter diepte nog 10% van het zonlicht doordringen. Daar tegenover staat, dat zeeën rond kustgebieden vaak erg troebel zijn en het licht binnen 2 meter tegen kunnen houden. [57] In dat geval wordt het zonlicht heel dicht bij het oppervlak in warmte omgezet.

Alle substanties hebben hun eigen absorptie-spectrum. Dat zijn de golflengtes van de straling die ze kunnen absorberen. Stralen die niet van de juiste golflengte zijn gaan er langs heen of er door heen.(Zoals radiogolven door ons heen gaan.) Geabsorbeerde straling wordt omgezet in trillingen, die meetbaar zijn als een verhoging van de temperatuur. Elke substantie straalt warmte uit. De hoeveelheid uitgestraalde warmte (per tijdseenheid en oppervlakteeenheid) is afhankelijk van de temperatuur en neemt toe met de 4e macht van de temperatuur, als je deze in graden Kelvin uitdrukt. (0o Kelvin = -273.15o Celsius.) Dit betekent bijvoorbeeld, dat een oppervlak bij 30o Celsius, 42% meer warmte uitstraalt dan bij 0o Celsius. De uitstraling vindt plaats in het infra-rood bereik. Over het algemeen geldt, dat hoe lager de temperatuur, hoe langer de golflengte.

Warmte transport

De meeste warmte wordt geproduceert waar de zon loodrecht boven het oppervlak staat. Dus dat is altijd ergens tussen de 23,5o Noorder Breedte en 23,5o Zuider Breedte. Door lucht- en waterstromen wordt veel van deze warmte over de aarde verspreid. Volgens het Max Planck Instituut wordt 50% van deze warmte door oceaanstromen verspreid. [58] Volgens de UCAR, een instituut in de VS, wordt de meeste warmte door de lucht getransporteerd. Op het Noordelijk halfrond bedraagt dit 78% en op het Zuidelijk halfrond 92%. De totale hoeveelheid getransporteerde warmte is vergelijkbaar met de productie van 5 miljoen electriciteits-centrales van 1000 Megawatt. [59]

Luchtstromen

Het principe van de verplaatsing van lucht is gebaseerd op het feit dat lucht, wanneer het opgewarmd wordt, uitzet en dus lichter wordt. Dan meten we aan de grond een lagere druk. Wanneer, van elders, koudere lucht binnen kan stromen, zal het langs het aardoppervlak naar de lagere druk stromen en de lichtere lucht zal opstijgen. Hogerop, wordt de stijgende lucht samengeperst. Uiteindelijk zal het wegstromen over minder warme lucht.

Afbeelding

In een vaak getoond geïdealiseerd schema, zijn er drie zones op elk halfrond. Langs het oppervlak stroomt lucht van de 30ste breedtegraad richting evenaar en ook van de 30ste naar de 60ste breedtegraad. Hoog in de troposfeer stroomt de lucht terug naar de breedtegraad waar die vandaan kwam. Wanneer de lucht van de ene naar de andere breedtegraad stroomt, draait de aarde eronder. Voor een toeschouwer op de grond lijkt de wind af te buigen. Dit wordt het Coriolis-effect genoemd.

Bovenstaande is slechts een oud theoretisch model, dat misschien van toepassing geweest had kunnen zijn, als de aarde mooi gepoleist was met overal hetzelfde type oppervlak. Er zijn echter heuvels en bergen, die de wind doen afbuigen. Er zijn verschillen in de verwarming boven water, woestijnen, wouden en steden. En er zijn talrijke winden, die zich in specifieke omstandigheden voordoen, zoals de Chinook in de Rocky Mountains, de Zonda in de Argentijnse Andes, de Gibli in Lybië, de Mistral en de Tramontane in het Zuiden van Frankrijk, en de nog steeds mysterieuse El Niño in de Pacific.

Tegenwoordig hebben we satelliet-beelden en computers, die gevoed worden met data uit weerstations uit de hele wereld. Uit voorbije weersomstandigheden kunnen we gemiddelden berekenen en veel realistischere modellen maken. [60]

Verdamping en condensatie

Luchtstromen zijn niet alleen transporteurs van warmte, maar ook van al het zoete water dat het leven op aarde mogelijk maakt. Zoet water ontstaat boven oceanen en zeeën, wanneer water verdampt en het meeste zout achter laat.

Verdamping is het proces waarin water verandert in een gas, waterdamp. Op zeeniveau zet 1 liter water uit tot 1300 liter waterdamp. Er onstaat dus een extra volume. Waterdamp is lichter dan lucht. Lucht dat gemengd is met waterdamp stijgt op wanneer het in contact komt met droge lucht. Hoe warmer de lucht, hoe meer waterdamp het kan bevatten. Bij 0o Celsius is dat minder dan 1%, bij 22o is dat 2% en bij 30o neemt het percentage toe tot 3%. In tropische wouden kan het toenemen tot 10%. Hoe schoner de lucht, hoe hoger het percentage kan worden. De reden daarvan is dat, om weer te condenseren, waterdamp erg gevoelig is voor de aanwezigheid van kleine deeltjes in de atmosfeer om zich aan te hechten. Hoe viezer de lucht, hoe makkelijker waterdamp kan condenseren. (In het industriële Ruhr-gebied, heb je de meeste kans op regen op donderdag, vrijdag en zaterdag. Op zondag is de lucht weer schoon en dat is goed voor “schönes Wetter”.) Bij de condensatie verdwijnt het extra volume weer. Wanneer zich wolken vormen en waterdamp verandert in kleine druppels en ijskristallen, ontstaan grote stromen lucht naar de basis van de wolk.

In de atmosfeer bestaat water in al zijn fases, als onzichtbare waterdamp, als druppels en als ijskristallen. In de lucht bestaan deze vormen in de regel gelijktijdig naast elkaar en gaat water onophoudelijk van de ene fase over in de andere. Een kleine druppel bestaat in de regel maar enkele minuten, voordat die weer over gaat in waterdamp.

Transities van ijs naar vloeistof en van vloeistof naar gas vergen energie om van een solide structuur naar een lossere structuur te gaan. Dit is vele malen meer energie, dan voor gewone opwarming.

1 gram ijs van -10o Celsius vergt 2,05 Joule om 1o op te warmen.
1 gram ijs van 0o Celsius vergt 334 Joule om in water van 0o Celsius te veranderen.
1 gram water van 25o Celsius vergt 4,18 Joule om 1o op te warmen.
1 gram water van 100o Celsius vergt 2260 Joule om te veranderen in waterdamp van 100o Celsius.
Naast deze processen is er ook nog verdamping van ijs en van water bij elke temperatuur.

Vroeger werd de energie die nodig was voor de faseverandering, bijvoorbeeld van water naar waterdamp, latent warmte genoemd.

In feite was het een fabeltje, dat impliceerde dat de waterdamp deze energie geabsorbeerd had, ofschoon die niet gemeten kon worden. Dit fabeltje was nodig, omdat anders de wet van het behoud van energie niet meer van toepassing was. De energie zou verdwenen zijn.

Volgens de inzichten van tegenwoordig wordt de energie besteed om de banden tussen de moleculen losser te maken. De wederzijdse aantrekkingskracht moet overwonnen worden. De moleculen botsen miljarden keren per seconde en in elk volume zijn er veel verschillende snelheden in het spel. Alleen de moleculen met de hoogste snelheid kunnen er in slagen om aan het wateroppervlak te ontsnappen. Als gevolg daarvan wordt de gemiddelde temperatuur van de moleculen die achter blijven lager.

In het tegenover gestelde proces, de condensatie, zijn het de koudste moleculen (met de minste energie) die gevangen worden in de aantrekkingskracht van een deeltje of van een waterdruppel. De moleculen met de meeste energie blijven in de lucht, en omdat het de koudste moleculen zijn die in het water vallen, stijgt de gemiddelde temperatuur van de overblijvende waterdamp. [61]

Zoals gezegd, zijn verdamping en condensatie de processen die het leven op aarde mogelijk maken. Ons zoete water valt uit de hemel. Volgens sommige publikaties zou de totale hoeveelheid waterdruppels, ijskristallen en waterdamp overeenkomen met een laagje van 2,5 cm op het oppervlak. We hebben, gemiddeld, ongeveer een meter neerslag. dus dat zou een recycle-factor van 40 x per jaar betekenen. En bij elke cyclus verdampt water aan de oppervlakte, stijgt als waterdamp - vaak tot grote hoogtes - en wordt getransporteerd tot dat het uiteindelijk condenseert op een plek waar de temperatuur veel lager is. Het is een permanente warmtepomp. Met een ruwe schatting draagt dit bij aan het warmtetransport van ongeveer 3 Watt per m2. [62]

Volgens metingen is de regenval tussen 1900 en 1980 met 2% toegenomen, boven land wat meer dan boven zee. Ofschoon die metingen onvoldoende waren om zeker te zijn dat dit overal op aarde zo was, kunnen we het niettemin als een tendens zien. Irrigatie in de landbouw is gedurende de laatste twee eeuwen enorm toegenoemen, een heeft enorme toename in de verdamping veroorzaakt. De toename van waterdamp zou weleens veel meer impact op de opwarming van het klimaat kunnen hebben, dan de toename van CO2. Er is meer dan 25 x meer waterdamp dan CO2! [63] We zullen er in het volgende onderdeel op terug komen: "CO2, paniek, beweringen en fraude..."

Water stromingen

Stromen in de oceaan transporteren warmte van de evenaar naar hogere breedtegraden. De warme stromingen bevinden zich bij de oppervlakte, terwijl afgekoeld water in diepere stromingen terugvloeit naar de evenaar. Wanneer je op Google naar plaatjes van “ocean currents” zou zoeken, dan zou je er snel achter komen, dat er nauwelijks overeenstemming is tussen de wereldkaarten die deze stromingen tonen. De warme stromingen liggen niet in bedden, zoals rivieren, en veranderen regelmatig van koers (en waarschijnlijk zelfs constant.) De onder-stromingen worden wel eens aangeduid als onderzeese rivieren. Die kunnen misschien vaster liggen in het relief van de oceaanbodem. Onderzoek met robotten is nog maar recentelijk begonnen.

The Warme Golfstroom

Één van de bekendste stromen, en voor Europa de belangrijkste, is de Warme Golfstroom. Dat is een stroom van zo'n 90 km breed, met een snelheid van 2m/sec, die warmte uit de Golf van Mexico en de kust van Florida over de Atlantische Oceaan naar Europa voert. Vervolgens wordt de erboven verwarmde lucht met de Westelijke winden over West-Europa verspreid.

Het zee-ijs aan het Noordelijke uiteinde van de Atlantische Oceaan is de pomp, die de Warme Golfstroom gaande houdt. Deze pomp is gebaseerd op het principe, dat water het zwaarst is bij 4o Celsius. Omdat het oceaanwater tegen de ijsbergen afkoelt, zinkt het naar de bodem en maakt daarbij ruimte voor ander water uit het Zuiden. Zonder het koelende effect van het zee-ijs zou het zeer lang duren voordat het water naar de zeebodem zakt. Het water zou daarvoor af moeten koelen tot onder de temperatuur van de koudere lagen eronder. De stroming zou stagneren. West-Europa zou koeler worden, terwijl meer warmte rond de evenaar zou blijven.

Afbeelding

Veel van het ijs in de Arctische Oceaan ontstaat in het relatief smalle gedeelte van de Beringstraat, waar water naar de Noordpool stroomt. De koude wind die over Alaska blaast doet het oppervlakte bevriezen en blaast het ijs vervolgens de Arctische Oceaan in. [64]

Sinds 1953 wordt het oppervlak van het zee-ijs geobserveerd. Sinds 1969 is er een afnemende trend van 11,2% per tien jaar. De ijskast in de Beringstraat maakt minder ijs aan dan dat er smelt. Deze tienjarige trend verbergt grote variaties. In september 2007 was er plotseling 1,29 miljoen km2 (23%) minder ijs dan het jaar ervoor. In 2009 was er weer een toename van 1,08 miljoen km2. [65]

Natuurlijk zegt de oppervlakte niet alles, want de ijsgroei van 2009 bestond uit een dunne laag van 'één seizoen. Metingen van het totale ijs-volume zouden veel meer betekenis hebben. Hiervoor bestaan slechts ruwe schattingen over vele jaren, die zeggen dat het ijs onder water met 1,30 m is afgenomen tussen de de jaren 50 en 90. [66]

Het smelten van het zee-ijs heeft dramatische gevolgen voor de pomp. In 2005 ontdekten wetenschappers, dat de snelheid van de Warme Golfstroom, vergeleken met een meting van 12 jaar daarvoor, met 30% was afgenomen. [67]

De vertraging van de Warme Golfstroom heeft niet alleen gevolgen voor het klimaat, maar ook voor de hoeveelheid zuurstofrijk water, dat naar de bodem van de oceaan wordt geleid. Dit bepaalt in hoge mate het biologisch evenwicht en de visstand.

Bronnen & referenties:

[14] http://en.wikipedia.org/wiki/Solar_cycle

[15] http://solarscience.msfc.nasa.gov/SunspotCycle.shtml

[16] http://www.knmi.nl/cms/content/21054/kleine_ijstijd

[17] http://hubblesite.org/reference_desk/fa ... ight&id=74

[18] http://ockhams-axe.com/global_warming & http://solardat.uoregon.edu/SolarRadiationBasics.html

[19] http://www.astronomynotes.com/light/s3.htm

[20] http://www.haarp.alaska.edu/haarp/ion3.html

[21] http://science.jrank.org/pages/3679/Ion ... z0ht7uPuaW , see photo ionization

[22] http://www.haarp.alaska.edu/haarp/ion1.html

[23] http://www.wamis.org/agm/meetings/rsama ... iation.pdf

[24] http://ozone.gi.alaska.edu/formed.htm & http://www.haarp.alaska.edu/haarp/ion3.html

[25] http://www.ozonelayer.noaa.gov/science/basics.htm

[26] http://wiki.answers.com/Q/What_is_the_o ... er_made_of

[27] http://ozonewatch.gsfc.nasa.gov/facts/dobson.html

[28] http://en.wikipedia.org/wiki/Ozone-oxygen_cycle

[29] http://cancerres.aacrjournals.org/cgi/c ... ct/53/1/38

[30] http://www.env.go.jp/en/earth/ozone/leaf2009/full.pdf

[31] http://acdb-ext.gsfc.nasa.gov/People/St ... story.html

[32] http://www.env.go.jp/en/earth/ozone/leaf2009/full.pdf

[33] http://encyclopedia2.thefreedictionary.com/CFC+ban

[34] http://www.theozonehole.com/ozoneholehistory.htm

[35] http://www.theozonehole.com/ozoneplots.htm

[36] http://exp-studies.tor.ec.gc.ca/cgi-bin ... alunit1=d& hem1=s&type2=no&day2=12&month2=03&year2=2010&howmany2=1&interval2=1&intervalunit2=d&hem2=n&mapsize=50

[37] http://www.sciencelearn.org.nz/contexts ... v/timeline

[38] http://www.env.go.jp/en/earth/ozone/leaf2009/full.pdf

[39] http://www.environment.sa.gov.au/soe200 ... letion.pdf

[40] http://www.theozonehole.com/ozoneholehistory.htm

[41] http://volcano.oregonstate.edu/educatio ... ichon.html & http://www.theozonehole.com/volcanicozonehole.htm

[42] http://earthobservatory.nasa.gov/Features/Volcano/

[43] http://www.theozonehole.com/consequences.htm

[44] http://uvb.nrel.colostate.edu/UVB/publi ... primer.pdf

http://www.physlink.com/Education/AskEx ... 43E6FD3950

[45] http://www.wamis.org/agm/meetings/rsama ... iation.pdf , page 18

[46] http://www.worldclimatereport.com/archi ... tting1.htm

[47] http://www.srh.noaa.gov/jetstream//atmos/atmprofile.htm

[48] http://ceos.cnes.fr:8100/cdrom-00/ceos1 ... dg/dg3.htm

[49] http://www.atmos.ucla.edu/~liougst/Grou ... 3_1976.pdf

[50] http://nsidc.org/arcticmet/factors/radiation.html

[50] http://encyclopedia.stateuniversity.com ... lbedo.html

[51] http://www.physicalgeography.net/fundamentals/6i.html

[52] http://ww2010.atmos.uiuc.edu/%28Gh%29/g ... h/sct.rxml

[53] http://www.usatoday.com/weather/resourc ... main_x.htm

[54] http://hyperphysics.phy-astr.gsu.edu/HB ... lbedo.html

[55] http://www.agu.org/journals/ABS/2001/2000GL012580.shtml

[56] http://www.engineeringtoolbox.com/speci ... d_154.html

[57] http://oceanworld.tamu.edu/resources/oc ... ig6-18.htm &

http://oceanworld.tamu.edu/resources/oc ... r06_10.htm

[58] http://www.atmosphere.mpg.de/enid/1vc.html

[59] http://www.ucar.edu/communications/news ... /heat.html

[60] http://en.wikivisual.com/index.php/Wind

[61] http://www.climates.com/KA/HEAT%20AND%2 ... allacy.pdf

[62] http://www.climates.com/KA/ATMOSPHERIC% ... atpump.pdf

[63] http://www.climates.com/KA/ATMOSPHERIC% ... atpump.pdf

[64] http://www.divediscover.whoi.edu/arctic ... tion.html#

[65] http://nsidc.org/sotc/sea_ice.html

[66] http://nsidc.org/sotc/sea_ice.html

[67] http://www.guardian.co.uk/environment/2 ... matechange

[*] Met speciale dank aan klimatoloog Patrick J. Tyson, die de tijd heeft genomen alle kernzaken aan mij uit te leggen.
Afbeelding
Avatar gebruiker
Angelique
ArchAngel
ArchAngel
 
Berichten: 5038
Geregistreerd: ma 30 jan 2012, 14:28

Re: Rudo Ruyter: Feiten en leugens over het klimaat

Berichtdoor FreeElectron » ma 07 mei 2012, 21:33

Thanks for posting! :ok

Eindelijk begint het door te dringen dat het allemaal een hoax is.
- Hinc erunt adaptationes mirabiles, quarum modus est hic. -
Avatar gebruiker
FreeElectron
Lightworker
Lightworker
 
Berichten: 760
Geregistreerd: vr 23 sep 2011, 22:42
Woonplaats: De Gooische Matras

Re: Rudo Ruyter: Feiten en leugens over het klimaat

Berichtdoor Angelique » ma 07 mei 2012, 21:34

Graag gedaan... 3e deel komt er nog aan :wink: :heart49
Afbeelding
Avatar gebruiker
Angelique
ArchAngel
ArchAngel
 
Berichten: 5038
Geregistreerd: ma 30 jan 2012, 14:28

Re: Rudo Ruyter: Feiten en leugens over het klimaat

Berichtdoor Orbit » ma 07 mei 2012, 22:04

Ik wist het al jaren dat co2 niet de oorzaak is, het is een middel om geld te verdienen, eeeh ik bedoel om de mensheid uit te melken :crazy

Ik verwacht binnenkort wat afkoeling, en dan moeten we weer meer co2 gaan produceren, zucht....
http://www.nu.nl/economie/2804507/helft ... atuur.html
Afbeelding
Avatar gebruiker
Orbit
ArchAngel
ArchAngel
 
Berichten: 2458
Geregistreerd: zo 22 apr 2012, 17:48
Woonplaats: Zweden

Re: Rudo Ruyter: Feiten en leugens over het klimaat

Berichtdoor Arlyne » ma 07 mei 2012, 22:05

Bedankt voor het plaatsen. Angelique (Ik heb nog een deel te gaan om door te lezen) ! :goodpost
Leer van gisteren, Droom van morgen, Leef vandaag
Avatar gebruiker
Arlyne
ArchAngel
ArchAngel
 
Berichten: 6803
Geregistreerd: wo 21 sep 2011, 13:25


Keer terug naar Weer & Klimaat

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast