Bekijk je eigen topicsBekijk je eigen berichten

Toen ik een andere mamma had...

Toen ik een andere mamma had...

Berichtdoor jasmin » vr 02 maart 2018, 14:53

Toen ik een andere mamma had... mijn kinderen vertelden spontaan over reïncarnatie


Afbeelding


Bron

De mooiste verhalen over reïncarnatie worden verteld door jonge kinderen in de peutertijd. Dat is een leeftijd waarop ze al kunnen praten, maar nog niet gehinderd worden door culturele taboes. Als ouder of verzorger kan je ineens overvallen worden door opmerkingen als: "Vroeger, toen ik een andere mamma had, woonde ik in een ander huis." Op den duur ga je die speciale momenten makkelijker herkennen. Het kind is wat loom, ontspannen en de ogen staan wat groter en kijken rond in hun herinnering. Tijdens het praten is het kind even terug in de herinnering, maar kan razendsnel heen en weer switchen om een eventuele vraag te beantwoorden (al zijn ze niet bereid elke vraag te beantwoorden). Helaas kan ik me van mezelf niets herinneren uit die vroege kindertijd, maar ik heb de opmerkingen meegemaakt bij een oppaskindje en later bij mijn twee eigen kinderen.

altijd in het water

De eerste keer was bij een oppaskindje dat al wat ouder was (ergens tussen de vijf en zeven jaar). We bevonden ons bij haar thuis in de keuken en half hangend over het tafelblad, met haar rug naar me toe, begon ze te spreken. De letterlijke woorden en zinnen kan ik me niet meer herinneren, maar ze vertelde in een soort dromerige staat over een ander leven, een andere moeder en dat haar leven toen elke dag uit zwemmen bestond. Ze had een prachtige glimlach op haar gezicht.

Jaren later was ik moeder van twee kleine jongetjes. De oudste ging naar de peuterspeelzaal toen hij begon met praten over een vorig leven.

levend verbrand

Het begon vrij heftig. Het kleine mannetje zat rechtop in zijn bed en keek vol afschuw naar naar zijn armpjes en zijn lijf. Hij zag zichzelf zwartverbrand door een groot vuur. Hij herhaalde voortdurend dat hij zwart was en vies. Ik herkende vrij snel de mogelijkheid van een reïncarnatieverhaal en besloot intuïtief om totaal niet te sturen en alles spontaan te laten gebeuren. Het was wel moeilijk om elke keer weer opnieuw het kind in paniek te zien raken en vol walging te horen schreeuwen over zijn uiterlijk. Een handboek of voorschriften had ik niet, maar gelukkig bleek mijn aanpak wel goed. Iedere keer werd de spanning en de paniek minder intens. Op een gegeven moment stelde ik hem voorzichtig vragen over wie hij was en wat er gebeurd was. Dat lijkt makkelijker dan het was, want tijdens zijn herbelevingen zat hij echt weer half of bijna helemaal terug in zijn sterven in een vorig leven en hij was op het moment van praten twee of drie jaar, dus zijn woordenschat was nog erg beperkt. Hij was in dat andere leven ook kind en het huis waarin hij zich bevond, was plotseling in brand gevlogen. De volwassenen hadden het overleefd, maar hij en 'de baby' niet. Later voegde hij eraan toe dat een machine het huis in brand had gestoken. Het was plotseling en met een soort ontploffing gebeurd. Hij sprak over een andere mamma en over meerdere grote mensen in het gezin. In mijn gedachten vulde ik het plaatje verder in: een groot gezin met meerdere generaties onder één dak (grootouders, ouders, tantes) en ik dacht te begrijpen dat het mogelijk een tank was geweest die het huis kapot had geschoten. De verhalen kwamen gewoonlijk als hij wat doezelig was in bed of grappig genoeg in zijn autostoeltje op de snelweg. Twintig jaar geleden had ik nog geen mobieltje of videocamera en dat is achteraf gezien wel jammer, maar in de periode dat het speelde was mijn enige zorg dat mijn kind zijn trauma moest kwijtraken.

Toen zijn emoties wat rustiger werden kwamen er ook herinneringen aan andere levens. Fragmentarische flarden waar ik geen lijn in kon ontdekken, maar hij vertelde ook een aantal keren achter elkaar van een leven als soldaat. Daar was jij ook bij, mamma, grijnsde hij. Jij was gewond en jij werd opgehaald door een helicopter met heel veel kleuren. Over dit leven en sterven vertelde hij veel kalmer en afstandelijker.

de mannen van mijn land drinken geen koffie, maar thee...

Mijn andere zoon was ook nog een kleine dribbelaar toen hij voor het eerst sprak over een vorig leven. Ik heb een aantal kookboeken van Claudia Rooden en op een dag had hij er een te pakken en zat in het halletje te bladeren. Ineens begon hij heel erg opgewonden te roepen: "Dit zijn de mannen van mijn land! Dit zijn de mannen van mijn land!" Hij had de titel 'De keuken van het Midden-Oosten' voor zich liggen en priemde met zijn kleine vingertje op een foto waar een groepje mannen uit Jemen rond een hele grote schotel met rijst zaten te eten. Hij sprak erg beslist en nadrukkelijk en wilde het iedereen tonen. "Dit zijn de mannen van mijn land en de mannen van mijn land drinken geen koffie, maar thee..."

Later vertelde hij ook diverse malen het scenario van zijn dood in een vorig leven. Het is me nooit duidelijk geworden of dit een ander of hetzelfde leven was. Hij werd op straat achterna gezeten door soldaten die hem wilden doden, vluchtte door de voordeur een willekeurig huis naar  binnen, rende het huis door, verliet het door de achterdeur en probeerde een schuurtje te bereiken, maar voordat hem dat lukte, werd hij in de rug neergeschoten. Hij was erg consistent in dit verhaal, zonder verdere details verder. Hij beschreef zichzelf als een 'grote man'.

zomaar een verhaaltje


Mijn beide kinderen vertelden over deze herinneringen in een periode van een of twee jaar in de peuterleeftijd. De kern van de verhalen bleef altijd hetzelfde, soms kwamen er wat details bij. Toen ze eenmaal op de lagere school zaten werden de verhalen vreemder, warriger, alsof ze niet meer zeker van zichzelf waren en hun fantasie gebruikten om gaten op te vullen. Uiteindelijk ontkenden ze alles wat ze ooit gezegd hadden. Het was niet waar. Het was zomaar een verhaaltje geweest. Tegenwoordig zijn ze volwassen en lachen me vierkant uit met een vriendelijke, skeptische blik in de ogen. "Ma, je moet niet alles geloven wat een kind vertelt". "Ondanks jullie leeftijd, waren jullie behoorlijk zeker van jezelf toen jullie de verhalen vertelden", is dan mijn reactie.



Jasmin
Afbeelding
Avatar gebruiker
jasmin
ArchAngel
ArchAngel
 
Berichten: 15031
Geregistreerd: ma 24 okt 2011, 19:19

Delen op:

Delen op Facebook Facebook Delen op Twitter Twitter

Re: Toen ik een andere mamma had...

Berichtdoor Blauwewolk » za 03 maart 2018, 12:57

dit is zo boeiend, mijn zoontje vertelde toen hij klein was ook z n naar opblaas verhaal.
ik geloof dat alleen kinderen opnieuw kunnen incarneren als hun leven zo jong tot een einde komt.
Jijzelf bent licht .je hoeft alleen maar naar binnen te kijken .
Avatar gebruiker
Blauwewolk
ArchAngel
ArchAngel
 
Berichten: 16999
Geregistreerd: ma 17 okt 2011, 15:34

Re: Toen ik een andere mamma had...

Berichtdoor Sam » di 06 maart 2018, 19:28

Mijn zus heeft ooit een tekening gemaakt van konijntjes. Het kind-konijntje zat in een verbrand huis en de ouder-konijntjes stonden buiten. Ze vertelde dat zij niet uit het huis kon en haar ouders moesten toekijken hoe ze verbranden. Mijn moeder heeft, tot haar eigen spijt, de tekening weg gedaan en mijn zus herinnerd zich niet meer dat ze dit ooit gezegt of getekend heeft, maar ze is inderdaad wel héél voorzichtig met vuur.

Van mijzelf heb ik niet zulke verhalen. Als kind liep ik altijd al babbelend achter mijn moeder aan, dus luisterde ze niet eens en zei maar zonder nadenken 'ja' als ze dacht dat ik antwoord verlangde, dus als ik het haar ooit iets over een vorig leven verteld zou hebben, is er niet naar geluisterd, haha.
Sometimes the world you create on the page seems more friendly and alive than the world you actually live in.
Avatar gebruiker
Sam
ArchAngel
ArchAngel
 
Berichten: 3377
Geregistreerd: ma 09 jul 2012, 11:05


Keer terug naar Vorige Levens

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast