Natalie Sudman: De dood als verandering van focus

Posted in Spiritualiteit, Video en Film on 13 februari 2018 – 17:27
Post a comment

multidimensionele hoofden

De dood als verandering van focus

door @Jasmin

 

Er zijn vele getuigenissen van bijna doodservaringen (BDE’s) in de literatuur en op internet te vinden. Dit kunnen totaal uiteenlopende ervaringen zijn die soms onderling nauwelijks op elkaar lijken. Mensen met een BDE praten  over hemel, ontmoetingen met geliefden of religieuze figuren, herstellingsoorden, parklandschappen, om maar een paar voorbeelden te geven. Als gewoon mens kan je ervan in war raken. Is het allemaal onzin? Verzinnen die mensen maar wat? Waren het hallucinaties van hersenen in doodsnood? Of is het toch mogelijk er een hogere ‘logica’ in te ontdekken? Het volgende artikel is gebaseerd op de interviews die Natalie Sudman gaf in de Moore show en op Afterlive TV van Bob Olson.

De grote Samenkomst

Natalie Sudman werkte als burger voor het Amerikaanse leger in Irak. Op een dag zat ze in een truck die op een bermbom terecht kwam. Van het ene moment op het andere bevond ze zich in een andere dimensie/realiteit waarin ze besefte dat ze was overleden. Ze bevond zich op een soort podium, omringd door duizenden in het wit geklede spirits die hoogst geïnteresseerd waren in haar. Ze waren zowel nieuwsgierig naar haar ervaringen in haar Aardse leven, als naar schijnbaar onbelangrijke dingen, zoals de smaak van chocolade. De wezens wilden de meest uiteenlopende zaken weten die ze bewust of onbewust had opgevangen in haar leven, zoals culturele details en interacties tussen energieën. Natalie vertelt dat ze haar ervaringen niet als een verhaal in woorden vertelde, maar meer als een soort download naar alle aanwezigen toe. Zelf kreeg ze ook veel informatie terug, maar daar is ze het meeste van vergeten.  Natalie vertelde haar publiek ook dat ze moe was en dat ze niet van plan was om terug te keren naar haar voormalige leven. Daarop werd haar gevraagd of ze niet van gedachten wilde veranderen, omdat er nog steeds dingen te doen waren daar. Natalie ging accoord, op voorwaarde dat ze werd geholpen bij de terugkeer in haar lichaam.

Focus

Op de vraag van de interviewer of Natalie Sudman een specifieke overgangssituatie doormaakte, antwoordt ze dat ze geen tunnelervaring heeft gehad. Van het ene moment in de truck naar het andere moment bij de grote Samenkomst verliep zo goed als geen tijd. Het voelde heel natuurlijk en vanzelfsprekend. Ze wist precies waar ze was en wat ze moest doen. Ze had direct beseft dat ze dood was en ervaarde dat als een verandering van perspectief, een kwestie van focus. Het zou haar niets verbazen als haar eigenlijke staat was, dat ze zich altijd tesamen met de anderen bevond en alleen maar haar focus had verplaatst naar dit leven.

De aanwezigen waren bekenden van haar. Er hing een atmosfeer van liefde, acceptatie, bewondering en mede-dogen (co-passion) voor elkaar. Er waren verschillen tussen degenen die aanwezig waren. Er waren groepen die zich bezig hielden met energiestromen tussen dimensies en andere groepen die meer met experimenteren en creatie bezig waren. Toch was het mogelijk dat groepen of individuen zich met meerdere focuspunten tegelijk konden bezighouden.

Het woord focus gebruikt Natalie ook om haar zintuigelijke gewaarwordingen te beschrijven tijdens haar ervaring. Het was alsof al haar zintuigen één waren. Ze kon de andere spirits zien, maar met een verschuiving van focus had ze hen kunnen ruiken, met een andere focus had ze hen kunnen proeven of horen.

Tijd

Haar beleving van tijd was opmerkelijk. Ook dat omschrijft ze als verschuiven van focus. Tijd en Ruimte noemt ze een constructie van onze menselijke geest. Tijd verloopt niet lineair, maar alles gebeurt tegelijkertijd.  Voor het Grote Zelf bestaat er geen tijd. In de periode dat ze dood was, heeft ze drie plaatsen bezocht: de Samenkomst, een Rustplaats en terug bij haar lichaam tijdens een gedeeltelijke reparatie/healing van haar lichaam. Als ze uiteindelijk weer in haar lichaam plopt, blijkt dat ze hooguit vijf seconden is weggeweest.

Life review

Natalie Sudman

Natalie Sudman

Op een gegeven moment begint haar voorgaande leven zich aan haar voorbij te trekken. Het klassieke moment dat bij veel BDE’s een rol speelt. Met een lichte vrolijkheid herbeleeft ze haar creatieve ervaringen en de onverwachte gebeurtenissen uit haar leven. Het evalueren van goed of slecht was niet interessant en speelde geen rol hierbij. Zogenaamd ‘foute dingen’ zijn ook waardevol als ervaring op zich en ze worden vaak gebruikt als een manier om Aardse consequenties ervan te kunnen ervaren.

We creëren onze eigen werkelijkheid, maar…

Een van de belangrijkste boodschappen uit deze BDE was dat we onze eigen werkelijkheid scheppen. We kiezen uit diverse mogelijkheden om te ondergaan of tot uitdrukking te brengen in een stadium voorafgaand aan een leven. We zijn geen slachtoffers, maar scheppers van onze eigen ruimte en leven. Natalie Sudman vertelt over het laatste stadium voordat ze terug zou gaan in haar kapotte lichaam. Samen met twee anderen werkte ze eerst aan de energie-matrix die het lichaam bijeen houdt. Ze koos een aantal verwondingen die ze zou overhouden en een aantal werden al op voorhand geheeld. Ze moest toegeven dat dit proces een beetje vrolijk en bijna lichtzinnig was. Het uitkiezen van problemen was geen loodzwaar gebeuren. Eenmaal terug in haar lichaam in de opblazen truck, had ze aanvankelijk geen herinnering aan de BDE en vielen haar verwondingen haar rauw op haar dak (kapotte schedel, kaak, oog, stuk van haar hersenen weggeblazen). In een later stadium toen de herinneringen terug kwamen, probeerde ze elke keer ook de kansen te beseffen die elke beperking in zich heeft.

We kiezen dan wel onze beperkingen en mogelijkheden in het leven, maar dit is niet een statische actie, doch een creatief proces dat geen einde kent. Gedurende het leven blijft alles continu veranderen en blijven we voortdurend onszelf creëren. Een ziel die op Aarde leeft is deel van zijn/haar Grotere Zelf en alle ervaringen van de mens hebben direct invloed op het Grotere Zelf, maar ook op het collectief. We zijn allemaal met elkaar verbonden op een hoger niveau.

Lijden

Niemand met een portie gezond verstand zou erover peinzen om vrijwillig een leven te kiezen met groot lijden. Dat zou je denken. Natalie vertelde al hierboven dat het uitzoeken van negatieve en pijnlijke ervaringen niet op dezelfde manier wordt beleefd in de andere dimensies. Daar wordt het meer onderzoekend en filosofisch beschouwd, zonder de impact te kennen die het heeft als je ze aan den lijve ervaart. Het zijn keuzes zonder invoelen, dat komt later pas als je er middenin zit. Dan kunnen die keuzes enorm pijnlijk uitvallen, terwijl het besef van de eigen verantwoordelijkheid ervoor, er niet meer is (geheugenverlies).

Degenen die de moed hebben om lijden te ondergaan worden in de andere dimensies echter met groot respect ontvangen. Er is een grote kracht verborgen in het ondergaan van lijden, die je niet op een andere manier kunt ervaren. De ervaringen zijn zeer waardevol voor het collectief.

Gedachten zijn krachten

Als we ons bewust zouden zijn van de kracht van onze gedachten, dan zouden we die kunnen gebruiken voor mooie gezamelijke creaties.

.

     Jasmin

 

Hieronder vind je de twee video’s waarop dit artikel is gebaseerd. 

 


Tags: |
This entry was written by Jasmin, filed under Spiritualiteit, Video en Film and tagged .
Bookmark the permalink or follow any comments here with the RSS feed for this post.
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Post a Comment

Your email is never shared. Required fields are marked *

*
*
Protected by WP Anti Spam